vun Meike Balzer-Fraun

Opa hett eens en VW Käfer köfft un en Fohrerschien ‚kregen'. Dat güng ahn veel Fohrstunnen un Pröveree. Tominnst hett dat woll bi dat eerste Mal ‚Trüchsetten' malöört, un Opa harr de Nees vun't Fohren glieks wedder vull.

Man denn hefft se dicht bi Huus 1953 en nie'e Straat buut: 5 km Beton, keen Koppsteen, wenig, aver brede Kurven. To de Tiet fohren sünndaags bald keen Lastwagens un al gor keen Treckers.

Ünner de Week fohr Papa mit den Käver na Arbeit na Bremen; aver sünndaags Vörmiddag kunn Opa nu fohren — un ik dörv mit. Harr mien Sünndaagskleed al an.
Mama harr mit mien lütte Süster to doon, un Oma schirrwark in ehr Blomenrabatten. Tant Lilly seet in ehren Löhnstohl un weer an't Prünen.

Papa hal den Käver ut de Garaasch, un wi fohren na Eggestedt. Op de nie'e Straat hefft Papa on Opa de Sitten tuuscht un Opa stüer uns suutje na Heilshorn hen.
Tuusch-tuusch — Papa dreih üm — tuusch-tuusch Opa tucker sinnig trüch — tuusch-tuusch.

Nix los op de Straat. Villicht is to de Tiet dat Woort ‚Sünndaagsfohrer'opdükert.
Oppen halven Weg na Huus kemen wi an ‚Kösters Sommergoorn' vörbi. Tiet för en lütten Fröhschoppen, twee Beer un en Bruus. Ik müss de jümmers ut de Buddel oder mit en Strohhalm drinken. Mien Öllern weren bang, ik kunn mi mit en smuddelig Glas de Swindsucht weghalen. Blangen den Sommergoorn weer en groot Hospital för Lüüd mit Tuberkuloos.

Mit Auto ünnerwegens weer Opa sien Leefdag to un to geern. He keende ok all de schönen Gasthüüs un Sommergoorns an de Werser un güntsiet. Dorüm hefft wi sünndaags namidaags jümmers mal Utflööög maakt.

In't Fröhjohr lepen wi geern dörch den Oorwoold ‚Hasbruch' mit de dusend Johr olen Eekbööm un al de Buschwindröschen un Himmelsslötel un in'n Harvst faken na de groten Steengräver in de Heid bi Wildeshausen, wo dat ok Poggenstöhl geev. Sommers bleven wi in'n Schadden ünner de Bööm in'n Goorn un winters in de warme Stuuv an'n Aven.

Na't Middageten rin in't Auto: Opa un Papa vörn, Oma, Mama un Tant Lilly op de Rückbank, de Dackel un de Pinkelpott anne Fööt, de Handtaschen oppen Schoot. Mien lütt Süster un ik huken in dat Fack mit dat lütte Fenster achter de Rückbank. Jeedeen in Sünndaagskledaasch mit Mantel, Hoot oder Mütz.
Frische Blomen in de lütte Vaas an de Frontschiev!

Meist geev dat ünnerwegens Koken oder Schinkenbrööd — jeedeen Kroog weer dunnemals bekannt för sien egen twee oder dree lecker Saken. En Spieskoort geev dat meist nich.

Op den Weg trüch sleep de Lütte meist op de Schööt vun de Fruens, un ik deel dat Fack nu mit dree Handtaschen.

As wi Kinner grötter un de Olen öller worrn, weer bilütten Sluss mit de Utflöög. Tant Lilly un Oma sünd inslopen, Opa bliev bi uns tohuus.
Man as mien Brögam denn sien eersten R4 köff, wull Opa geern mal en ‚Proovfohrt' mit uns maken. Nee, nich an't Stüer!

Los güng't mit de Fähr na Güntsiet na dat ole schöne Gasthuus ‚Gut Moorbeck' an den över de Maten groten Möhlendiek mit Fischtucht un Roderbööt. Opa wuss den Weg!

Gasthuus Gut Moorbeck

Mien Keerl, groot worrn an'n Haven in Vegesack, weer heel flink bi't Fileteren vun Opa sien Fisch, un wi harrn en kommodig Middageten ganz ahn ‚Puleree'.
As wi beiden vun uns Rodertour trüchkemen, seet Opa al vull Geneet vör en hogen Iesbeker. "Kinner, wo is't schön! Dat laat uns man mal wedder maken! Nu wüllt wi aver noch even vulltanken un denn gau af na Huus. Ji hefft jo seker noch anners wat vör!"

Männicheen Utfloog hefft wi mit Opa maakt. Jümmers harr he sien Spendeerbüxen an. Liekers hefft wi den Nadisch aver weglaten. Opa harr ‚Zucker' un dörv den Söötkraam an un för sik gor nich.