Röölk, Röhlke, Röleke, Rölitz, Rölk, Rölken, Rötlich, Rohlegg, Rohlei, Roleg, Roleggen, Rolegger, Rolick — dat sünd por plattdüütsche Nåmen in'n Nuurden för "Schafgarbe", un dei sallen dorher kåmen, dat dei Bläder inne Knosp as rullt/rollt utseihn. Carl von Linné geef ehr den Nåmen Achillea millefolium.

Dei allermiersten Minschen weiten,
dat Röölk up hoch "Schåpgarf" deit heiten,
doch wat dei Schåp as Plant giern gnågen,
deit uns Minschen ok behågen,
wenn wi denn dit Krut utkåken
un dorut einen Upguss måken.

"Upguss deit nich nödig! Wi fräten dei pur!"

All in't olle Griechenland
wier dit Wunnerkrut bekannt;
Achilles hett't för gaut befunnen,
üm tau heilen bläudig Wunnen.
Bi Troja is't tau Ihren kåmen
un kreech Achilleskrut as Nåmen.

Achilles hemm's tau fåten krägen
an'n Hacken, den hei nich inräben.
Von dunn an dei Minschen schnacken
von Weihdåch an'n Achilleshacken
un dit keem Linné sihr willkåmen
för'n latienschen Plantennåmen.

Röölk is all väl dusend Johr
dei allerbest Apteikerwor,
allens is von groten Wiert
bet up dei Wöddel inne Ierd.
Stängels, Bläder, Bläuden gäben,
wat erhöllt dat Minschenläben.

Krümmt sik dei Måch un Winn nich gåhn,
hett Röölkupguss all Wunner dån,
helpt, dat dei Gall denn reguliert,
wat dörch Fett verrungeniert,
dat dei Apptit up't Äten kümmt,
den kranken Lief dat Fewer nimmt.

Bodder, Röölkupguss un Wass
gifft ein ganz gaude Plåstermass,
dormit heilt 'n bläudig Wunnen,
ok 'n Brüüsch is so verschwunnen.
— Minsch, wäs as einst Achilles hell,
Röölk helpt bäder as Kamell!