Wat hebbt wi doch stöhnt över de grote Hitt in dissen Sommer! Mehr as teihndusend Doode schall dat alleen in Düütschland geven hebben, seggt de Statistik. – Un nu in‘n Harvst heet dat glieks wedder: Oh, wat is dat doch unkommood!

Dorbi hett de Harvst doch siene ganz egenen Sieten. In een vun de bekannten Harvstleder heet dat:

Bunt sind schon die Wälder,
gelb die Stoppelfelder,
und der Herbst beginnt.
Rote Blätter fallen,
graue Nebel wallen,
kühler weht der Wind.

Op Platt etwa:

Bunt sünd al de Woolden,
Stoppelfeller golden,
un de Harvst beginnt.
Rode Bläder fallt,
griese Nevel wallt,
köller weiht de Wind.

Ja, un jüst wenn de Daag körter un köller ward, farvt sik dat Loof vun de Bööm. Dat Gröön ännert sik in en Geel un Orangschfarven, mancheen ok in en lüchten Root oder Vigelett. Dat sünd Farvstoffen, de sünst ok in dat Blatt steken doot, man dat gröne Chlorophyll is ehr över, solang de Sünn schient. Mit düssen Stoff winnt de Boom ja sien Energie ut dat Sünnlicht. Wenn avers dat Licht fehlt, hett dat Chlorophyll keen Sinn mehr un warrt afbuut – un de annern Farven fangt an to lüchten!

Nu hebbt wi meist all Farven vun den Regenbagen tohoop. Fehlt blots noch en hellet Blau. Wenn 'smorgens de Wulken man meist noch griesgrimmelig sünd, tövert de depe Sünn en fründlich Blau an den Heven. Disse Sünn un Regenwulken in klore un saubere Harvstluft wiest uns faken en Regenbagen, un je deper de Sünn steiht, je höger stiggt de Regenbagen – wenn de Sünn jüst an’n Horizont sweevt, meist bet to en perfekten Halvkrink. Wunnerschöön!