vun Meike Balzer-Fraun

Uns Grundstück is Deel vun den groten olen Schoolgoorn, den de Brundorfer Schoolmeesters vun 1852 bit 1975 beackert hefft.

En Bild vun uns Grundstück 1980: Bannig ‚ökoloogsch'!
Hüüt segg ik: Keen Geld, keen Tiet, vör allens keen Ahnen.

De Planten, meist Bööm, kemen för lau vun en Naver, de in't Holt arbeiten dee.
Ökoloogsch heet: Bruukst nix nich to doon, wasst allens vun sülms. (Wobi blots dat letzte stimmt.) Rund üm't Huus Werserkies op Malerfolie. En Drievhuus för Queken.
Dat fief Johr oolt Huus wullen wi partout hebben. Man woveel Arbeit de Goorn maken wöör, wull ik partout nich sehn.
Ik weer ja nich bang vör Arbeit in'n Goorn.

Opwussen bün ik op 4000 Quadratmeter twüschen Grööntüüchbeden un Weckglöös, Appelbööm un Aaftkeller, Mardelblööm un Sommerblomen, plattbarft mit swatte Hannen in Sandkist un Höhnerhoff, meist buten mit Oma un uns hartensgoot Huusdeern Annelise un Sünndagskaffe in de Grott.

Bi Ooroma un Oma ‚Farg' weer't ok nich veel anners. Mehr Grööntüüch un weniger Blomengoorn un Avendbroot ünner de över de Maten grote Kastanje. Beten grulich weer de Karkhoff blangenbi.

Hier un dor aver gull dat: Hannen waschen inne Köök an'n Gotensteen mit Karnseep un Wuddelböst un denn ‚Ran anne Back!'

Dat een in'n Goorn arbeiten mutt, un twars nich jichtenswann na Lust un Luun, man wenn dat nödig dee, heff ik al fröh verstahn. Dat verstunn sik jichtenswo vun sülvst.
De Oorn bestimm dat Eten. De Goorn weer Levensgrundlaag för de hele grote Familje. Dat weer keen Freetietsdoon. In Farg broch dat Land ok noch en lütt Tobroot to Ooroma ehr ringe Wittfruenrent. Op ehr leefste Kundsche kann ik mi noch goot besinnen:

Ik sitt op de Schuckel ünner'n Appelboom. Dor kümmt een üm't Huus ümto, de söcht mien Oma. Swatte Schöh un Büx, swatter langer Mantel un en swatte Baskenmütz, süht ut as'n lütten smalen Keerl. Ok de lude ruge Stimm passt to en Mann.
Aver dat is'n Fru, de Schrieversche Alma Rogge, de dichtbi an de Werser wahnt.
To'n Glück will se vun mi nix weten. Dorüm bruuk ik ok keen Knicks nich maken un de ‚leve' Hand nich geven. Ik kann mit mien pottige Hannen wieder schuckeln.

Fru Rogge will Grööntüüch köpen. Kantüffeln, Bohnen, Arfken, Wuddeln, Zibbeln, Kohl, Petersill un Snittlook packt Oma in Fru Rogge ehrn Korf un baven op Ooroma ehren Rükelbusch — de is ümsünst.

De dree Fruens gaht op de Bank an't Goornhuus sitten: Dor hefft se wedder dat Kraftwark an'n Wickel. Den smerigen Schiet ut de hogen Schosteens kann ik ok sehn, man woso en Kraftwark an de Werser düssen Goorn un den Soot dröög maakt hett, verstah ik ganz un gor nich.
Bün woll doch noch to lütt.

As de Fruens an't Snacken sünd, kümmt Opa vörbi: "Dag ok, Fru Rogge. Na, dat gifft morgen ja woll en lecker Grööntüüchsupp, wat?"
"Ne, Bernhard, dat freet ik allens roh op!"
Dröff de Fru so snacken, blots wieldat se Böker schrifft?

Mien ‚Kinnergoorns' mussen üm un bi 1970 verköfft warrn. Dat ole Warktüüch heff ik tomeist beholen. Een weet ja nie... Un dat hett sik verlohnt!

Mien eerste ‚Goorn' weren 1974 denn 200 Quadratmeter Regenhuuseckgrundstück.
Lütte Sandkist, Wäschspinn, Terrass, Rasen as Kinnerspeelplatz. En Böök ut Oma Farg ehren Goorn, de gau to groot, man uns Dochter ehr leefsten Platz för'n Middagslaap in'n Kinnerwagen weer. En poor Blomen un en Zaubernuss.

Söss Johr later harr ik also 800 Quadratmeter in Utsicht un kunn drömen:
Grote Sandkist, Terrassen, Sitzplätz, Planschbecken, Kinnerspeelhuus.
Oma ehr Mehrjohrsplanten, Ooroma ehr Rükelbüsch, Mardelblöömrasen, nie'e Kantüffeln, Arfken un Grönkohl, Beren, Appeln, Kasberen, allerhand Grööntüüch, Kompostbulten, Krüderspiraal, Hoochbeden.

Gedanken an miene Kinnertiet — twee Limericks
So üm un bi 1955 an de Kant vun Bremen-Noord

Ik kann mi op'n Sommer besinn'n.
Sööt Karsberen buten — Weckglöös binnen.
"Twee Karns in mien Buuk!
Wo kaamt de dor rut?"
"Se warrt dien Moors woll wedder finnen!"

Buten warrt nu warm un gröön.
Gau kümmt dat Speeltüüch oppen Böhn.
De Sandkist lockt, de Kukuuk röppt.
Mien Popp in ehren Wagen slöppt.
De warr'k to Wiehnacht weddersehn.