|
Kuffer in de Fluur
De hele Week was de lüttje Thorsten al so sünnerbaar;
maal flutterde he as en Filapper dör dat Huus, maal satt
he heel sacht in de Höörn, denn weer hung he still
an de Schuud van sien Moder.
Thorsten is negen un geiht in de veerde Klass. Gliek na de
grote Feerjen sull dat up Klassenfahrt gahn. Mit de Omnibus
in dat Tecklenbörger Land. So faken wurr in de Weken vördeem
de School-Atlas vörhaalt un mit de Finger de Padd offahren:
Auerk, Cloppenbörg, denn de Autobahn, Richt na Osnabrück.
Well heel good henkeek, kunn woll sehn, dat de lüttje Finger
so mehr stockde, so nahder he an dat Tecklenbörger Land
kwamm.
Wovööl Kilometers sünd dat woll? Kann ik de
Autos up de Autobahn tellen? Is dat in dat Teckelenbörger
Land so mooi as bi uns in Oostfreesland? Of dat in de Jugendherberge
ok Ketchup gifft? Sall ik in dat boverste of in dat unnerste
Bedd slapen? Hunnert Fragen!
Maandag sull dat losgahn. Un Sönndag kwamm de Stünn,
as de Kuffer packt worden muss. Thorsten was ok mit Iever daarbi.
An leevsten harr all sien moiste Spöölsaken mitnahmen
— Moder muss good uppassen, dat de Kuffer neet to swaar
wurr.
Denn noch de lüttje Rucksack. Daar versackde noch wat Slickeree,
Zuckerlaa van Oma, Bontjes van de Tant.
Nu stunn de Kuffer in de Fluur, Kuffer un Rucksack. Thorsten,
de anners still dör de Fluur hen- un hersusde, mook tomaal
grote Umwegen. Muss he d'r doch maal anlang, keek he benaut
daarover weg. Meest hung he an de Hals van sien Moder —
so smusig was he doch anners blot, wenn he Fever harr.
Moder föhlde an de Kopp. Ja, sull he Fever hebben? Lever
noch even de Dokter fragen. De unnersöchde de Knevel, man
funn nix.
Hett Fever? — Ja!
Is dat slimm? — Nee!
Kann de Jung denn mit up Klassenfahrt? — Seker doch!
Wat hett he denn? — Thorsten hett dat Kuffer-Fever, geiht
van sülvst weer weg, wenn he man eerst unnerwegens is.
So was dat ok!
|
|
Mit Grootollen in Feerjen
Pläseerelk to sehn, dat in lesde Jahren all mehr ollerde
Lü mit hör Grootkinner in Feerjen fahren. Un mit Opa
un Oma unnerwegens, dat is wiss wat Besünners, Dagen, de
de Jungs un Wichter seker hör Leevdagen neet vergeten,
ok wenn Opa un Oma al lang hör lesde Reis antreden hebben.
Man ok wenn de Grootkinner neet mit sünd, in Gedachten
sünd se doch allerwegens bi de Grootollen. To nüdelk,
wenn unner heel un dall frömde Lü na en paar Menüüt
dat Gespreck up de Lüttjen kummt. Eerst worden de lüttje
Ruugfrösten un Krallogen heel nau beschreven. Daar geiht
Oma ok maal hoog un danzt denn vör, wo hör Maike dat
so mooi kann. Un Opa gesteiht in, dat he sien Jörg al weer
maal en Flitzboog tosamenschustert hett; blot daarvan düren
de Ollen nix weten, de nehmen Jörg dat gliek weer of. Oma
meent mit en Smüsterlachen daarto, dat 'n sien egen Kinner
bedregen mutt, will 'n de Lüttjen maal wat Goods tokomen
laten.
De Tegenover hett natürelk sülvst ok Grootkinner.
Un nu willen wi doch maal kieken, well siens kloker un fixer
sünd. Un denn komen de Fotos vandag.
Ja, dat is Suntke, van uns Emil de Jung, naja, van Emil un Ingrid;
Ingrid is anheiradt, an doch en gode Froo un Moder. Suntke is
hör Ollste un ok uns ollste Enkelkind. Denn hebben wi noch
Wolfgang, all Jungse. Man daartüsken kummt denn noch Steffi
van uns Lisbeth un Eberhard. Kiek, Steffi word ok maal en gode
Tennisspölerin, Tennisslager hett se al. Hier, all dree
Grootkinner up uns dartigste Hochtiedsdag, daar singen se uns
wat vör.
Oma hett dat Seggen, dat kann 'n gliek marken. Man Opa geiht
mien sien hele Gesicht mit, treckt de Steern kruus, spitzt de
Snuut, as Oma vördeit, wo Wolfgang so mooi fleiten kann.
Ja, Opa will wiesen, he hett ok Enkelkinner, nett as Oma!
Van de Tegenover höörst du van "Wat sööt!"
— "Heel leev!" — "So nüdelk!"
—
"Och nee o nee doch!"
Un denn treckt de Tegenover de Fotos herut, een Trumpf na de
anner, een Ass na de anner, un denn bladert he de Fotos as Spöölkaarten
up de Tafel, een — un noch een — un noch een —
Grand!
|
