Dei Nachtmar seet em up'e Bost

vun Behrend Böckmann

Dat wier mal 'n lütten Butscher, dei harr nie nich Lust, sik dei Näs tau putzen.
As sien Mudder dat nich mihr mit anseihn künn, besorcht sei ehren Jungen blåch- un rodwörpelt Schnufdäuker, wo inne witten Feller noch Schåp, Käuh, Åpen un anner Dierten aflicht wiern. Œwer Martin, so heit dei Bengel, röcht dat gor nich. Bäten truurig säd denn dei Mudder: "Ik denk, dat du nu Lust hest, minnest af un mål dien Näs mit disse hübschen Schnufdäuker tau putzen."

Martin keek sei blot an un dei Lichten kröpen em so ut'e Näs. Dor sien Mudder em nich inne Oogen kieken süll, dreiht hei den Kopp tau Sied un hürt dei Mudder schellen: "Du warst noch mål dull krank, wenn du ümmer hochtrecken deist un dat Schnufdauk inne Tasch löttst." "Ik heff kein Lust", secht Martin ganz kort un wull verschwinnen.

So ein schönes Schnuufdauk!

Œwer dei Mudder argert sik, dat hei ümmer mit Lichten rümlöppt, Druppen verlüst un em dei Lippen uprieten. Männigmål versöcht sik Martin as Schnuppenlieker, œwer mit dei Tung kann man äben kein Näs putzen. Up'e Stråt repen dei Kinner afwesselnd ganz lut:

"Martin Rieker — Schnuppenlieker,
Schnuppenlieker — Martin Rieker!"

Dei Mudder hett dat sogor in't Hus hürt un bedüdt Martin, doch mål ihrer inne Puuch tau gahn. Hei lött sik dorup in, un as dei Mudder em "Gaun Nacht" seggen kümmt, fangt hei tau jammern an, dat em dei Luft utgeiht. Nu sett dei Mudder em iernstlich tau un gifft em den Råt, doch an Stä' vonne Tung leiwers dei niegen Schnufdäuker tau nähmen.

Œwer Martin verkröp sik ünner dat Taudeck, schnüffelte mit sien Näs, vergett, wat Mudder em säd, kiekt wedder rut un blåst luder lütte Luftballons ut'e Nüstern un secht: "Mudding: dat kannst du nich!"

"Martin", säd sei dunn, "mit di möt man sik scheniernen." Denn kiekt sei em an un secht wieder: "Du warst krank, ganz krank warden, wenn du wiederhen so hochtreckst un lecken deist. Wat sall ik blot Vadder vertellen, wenn hei nåst ut'n Stall kümmt?"

Dei Mudder stünn von sien Bettkant up, güng taun Schapp, üm bäten Salw för dei
räten Lippen tau säuken un kümmt taurüch. Nich blot dei Lippen warden inschmeert, ne, inne Schörtendasch hett 's noch Näsensalw un drückt dorvon ok wat in jedet Nåsenlock. Martin süll sülben dei Salw noch bäten inrieben — un in dissen Momang
markt hei, dat hei bäder Luft kricht.

"Nu versäuk tau schlåpen", säd dei Mudder un güng ut'e Dör. Martin beddelt noch nå'n Säuten, dei Mudder kihrt noch eins üm un secht: "Hüt nich, ik will nicks von dienen Schnuppen af hemm'. Hüt möt dat so gåhn un nu schlåp gaut!"

Martin schmitt sik so hen un her, dat dei Mudder dat buten hürn künn; un sei hürte ok, dat sik Martin sien Näs wedder tausetten däd. Martin röchelt un stähnt so dull, dat dei Mudder sik ängtigt, as sei noch eins nå em keek. Wat sei nich seihn künn, wier, dat Martin dröömt. Un disse Droom seet em as 'n Nachtmar up'e Bost.

Hei dröömt, dat em dei Vadder mit dei Schnuppenballons anne Näs bi't Spälen vör't Hus andröppt, sik den Bengel vörknöppt un tau em secht: "Nu seih ik mi dat nich mihr mit an, wi gåhn nu furtsens taun Dokter." Ut Bang treckt Martin in'n Droom den Schnuppen inne Hœch, hei wull nich taun Dokter. Doch dei Vadder leet nich nå, treckt den Jungen warm an, un af güng't inne Spräkstunn von Dokter Wunnerheil.
Ünnerwägens wiest dei Vadder sienen Sœhn noch dat Geschäft, wo dei Mutter disse hübschen blåch- un rodwörpelten Schnufdäuker köfft harr. "Dei tweite links möten wi nu afbögen", säd dei Vadder tau sienen Sœhn — un em wür ganz schummerig, dat hei gliek bi'n Dokter wier.

Dei Vadder wiest up dat Schild anne Dör un lääst em vör: "Kinnerdokter Dr. Wunnerheil", fåt den Jungen fast anne Hand, måkt dei Dör up, sei mellen sik an un möten täuben. Dor seten all anner Kinner, dei ok mit ehr Mudder orrer den Vadder dor wiern. Œwer kein Kind harr so'n Schnuppennäs as Martin!

Hei keek inne Runn', rutsche up'n Stauhl von ein Sied up'e anner, treckt wedder hoch. Vadder kiekt blot. Denn kümmt dei Schwester, röppt Matin up un bringt em tau Dokter Wunnerheil. Dei secht gliek "Gaun Dach, mien Jung, nu sech mi doch mål, woans du heiten deist!"
"Martin Rieker", keem as Antwurt. — "Un wie olt büst du?"
"Vier Johr", flaustert Martin bäten verlägen. Dokter Wunnerheil bekiekt sik den Jungen von båben bet ünner un stellt fast: "Du hest 'n ganz legen un dullen Schnuppen."
Un dei Vadder plicht den Dokter bi un verklort em, dat dei Jung sik nie nich dei Näs putzen will.

"Dat willen wi doch mål seihn", säd dunn dei Dokter, sett sien Brill up un bekiekt sik Martin nu von vörn un achtern. Hei fåt em mit sien Hand ünner't Kinn, bört den Kopp bäten inne Hœch, dormit hei inne Näs rinkieken kann, un stellt fast: "Dei Schnuppen geiht nich wech, wenn du nich dei Näs putzen deist. Üm'e Näs rüm is ja all allens upräten. Hest du denn kein Schnufdäuker?" — "Doch", säd Martin, "œwer ik putzt dei Näs nich. Dat is mi tau väl Arbeit."

"Denn möten wi den Schnuppen anners tau Lief rücken", säd Dokter Wunnerheil, un hei hålt sik son'n por Geräte un son'n ganz lüttet Emmel ut 't Schapp. Denn sett hei dei Oogenglös von niegen up un keek sien Schwester Inge an. Dei wüsst, wat tau måken wier, grippt nå son'n Buddel, gütt dorut wat up'n Tupfer un reef em dormit dei Näs af. Martin künn nicks rüken, œwer hei markt, dat dei Schwester sienen Kopp ganz fast höllt un hürt, dat dei Dokter tau em secht: "Wat ik nu måk, deit gor nich weih."

Un dor wier 't ok all passiert: An Martin sien Näs bammelt son'n ganz lüttet Emmel för den Schnuppen, dat Schnuppenemmel. "Ümmer", hürt hei Dokter Wunnerheil seggen, " ümmer wenn dat Emmel vull is, möst du den Schnuppen utgeiten un in'n Gorn inbuddeln. Ji hefft doch 'n Spåden. Un wenn nicks mihr löppt, denn kümmst du wedder. Denn måken wi dat Emmel wedder af." Un Dokter Wunnerheil langt noch in dat Schapp un hålt por Tabletten rut, gifft sei den Vadder un secht: "Dorvon möt ümmer ein in't Emmel lecht warden. Dat sall dei Anstäckung verhinnern."

Dokter Wunnerheil secht "Up Wedderseihn!" Ganz stolt mit dat Schnuppenemmel anne Näs secht ok Martin "Up Wedderseihn".

Dokter Wunnerheil gifft noch all beid dei Hand, dei Vadder bedankt sik för dei Behandlung un bi't Rutgåhn stött Martin sienen Vadder inne Sied un secht: "Du Vadding, dei Bull bi di in'n Stall hett ok'n Ring inne Näs." Œwer Martin wür nich bang, hei hett sik ja sülben mit 'n Bullen vergläken. Dorum dröömt hei ümmer noch wieder un ward noch nich wåk. Hei fünn dat sogor lustig, mit dat Emmel rümtaulopen. In'n Schlåp lecht hei nu dei Tabletten rin, gütt dat Emmel ut, purrt den Schnuppen in, spält mit anner Kinner un gifft mit dat Emmel an...

Doch denn hett hei dei Schnut vull. Ümmer dat Emmel utgeiten, ümmer allens inpurrn, ne, dat ward taun Plåch un möt nich sien. Un dei Kinner, dei dat ierst lustig fünnen, jachern nu achter em ran un ökeln wedder as schon eins:

Matrin Rieker — Schnuppenlieker,
Schnuppenlieker — Martin Rieker!

Ja, disse Kinner ümzingeln Martin sogor, reepen ümmertau deisülwigen Wür - un hei glöwte, sei wullen em so as 'n utbråken Bullen infangen. All grabbeln nå dat Emmel un hei weit nich mihr, weckern hei noch ankieken sall. Up eins kümmt ein Diern up em tau, hei wåcht nich, ehr ut'n Wech tau gåhn — un ihrer hei siek verseihn künn, greep sei nå dat Emmel un reet em dat af. Dat hett so weih dån, dat Martin nu endlich dorvon wåk wür.

Hei grippt nå sien Näs, œwer kein Blaud is tau finnen. Denn grabbelt hei nå dat Schnufdauk, wat dei Mudder em ünner't Kissen schåben harr, un taun iersten Mål putzt Martin nu sien Näs. Hei markt, dat hei wedder bäder Luft kricht un lichter aten kann. Hei dreiht sik üm un schlöppt ruhig wieder. An'n annern Morgen gifft hei sien Mudder dat Verspräken af, von nu an ümmer sien Näs mit blåch- un rodwörpelt Schnufdäuker tau putzen. Nie nich will hei mihr mit Lichten orrer mit dat Schnuppenemmel anne Näs ströpen gåhn.