Nadine, de Waterprinzessin

Biller vun Hanna Kahl-Hyland
Idee un Text: Addi Kahl

Nadine weer de zuckersöte Dochter vun 'n „Waterkönig-vun'n-Diek“. Se dörf beschützte Kinnertieden in ehr geheeme Ünnerwaterwelt beleven. Wenn se in fröhe Moorntiet ünner witt blöhende Seerosen mit riesig gröne Bläder in ehr Waterbettchen opwöök, würr se all ungedüllig vun poor Spillfrünnen, luurlütte Fisken, Lurche, sirrende Glaasemaakers un jümmers vergnöögt quarkende Pööch freidig begrött, de ok noch wiet weg för ehr dääglich veelstimmig Poggenkonzert öövten.

Nadine leev ehr lüütje Diekwelt, avers geev dat womööglich för en neeschierige Deern noch poor interessante Saken natofragen? — Vör poor Dagen beluusch se rein tofällig den Klöönsnack mang twee befrünnen Fisken de sik över wunnersame Saken butenöörds vun ehr Waterwelt ünnerhölen un Nadine dorbi bannig neeschierig möken.

„Is dat allens wohr, wat ji dor vertellt?", fröög Nadine de Fischen. "Gifft dat dat wirklich? Sünd ji dor west?"

„Dat weet wi ok nich nau, wi hebbt dat bloots höört! Nadine, du kannst doch eenfach maal an Land nakieken, ob de grote Welt würklich so unglöövsch schöön is un so wunnerbore unbekannte Saken to beden hett! Du vertellst uns later dorvun, wenn du weller torüch büst — dienen Vader muttst du dat ja gor nich vertellen, dat is uns Geheemnis..."

Hm, dat wull Nadine to un to geern doon.

So swömmen de twee befrünnen Stichlinge mit Nadine bit an ’t Dieköver, wo se allerdings torüch blieven müssen un de lütte Prinzessin sik denn doch recht möhselig dörch dat dichte Reet un de Wichelbüsch en Weg bahnen müss.

Verlichtert un ut de Puust krööp Nadine opletzt op dat Gröönland, dat vull mit veele, ehr unbekannte Planten un grote Blomenpracht in lichten warmen Sommersünnschien weer.
Unverwohrens woor se dor, heel baff, een wunnerschöne blaue Glockenbloom wies.

"Du, Nadine!“, flüster ehr en geele Hunnbloom to, de dorneven stünn, „Du büst ja ganz nakelt ut't Water krapen! Du musst di hier wat antrecken! Vun de blaue Glockenbloom is ja de Blötenkelch as de schickste Rock för di as sniedert!“ — „O ja, dat will ik doon! Un mienen Dank för dienen praktischen Raat, smucke Hunnbloom!“, smuuster de söte Waterprinzessin un trock sik behänn den Glockenkelch över.