Modder Sünn ehr Kinner:

De Brummkrüsel

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

"Danzen! Danzen!", schriggt de Brummkrüsel all, wenn he blots een'n Ogenblick op'n Disch liggt.
"Danzen! Danzen will ik, op de Strååt dåål! Dat stille Herümliggen mååkt mi ganz hibbelig!"

Ja, so en Krüsel is doch 'n richtige Stråtenjung. Blots op de Strååt find he sien Vergnögen.

"De Pietsch! Wor is de Pietsch?", schriggt wedder de Krüsel, "ohn' Pietsch kann ik nich leven! Die Pietsch schall mi wedder slåån!"
Hm! Dat wöörst du woll niemåls seggen: De Pietsch schall mi wedder slåån, nich wohr?

De Krüsel mutt mit de Pietsch andreven warrn, anners dreiht he sik nich!

Åvers so'n Brummkrüsel is nu mål en Krüsel. Un du un de Krüsel, ji hebbt even mål ünnerscheedliche Wünsch.

Nu, den Wunsch vun den Krüsel kümmt man nå. Jakob nimmt em vun'n Disch un håålt de Pietsch. Un de dree wannert tosåmen nå de Strååt rünner.

Ssst — de Pietsch suust — de Krüsel danzt un springt. Sst — sst — sst — jümmers wedder suust de Pietsch un jümmers wieder springt de Brummkrüsel. Jakob kümmt kuum achteran, so gau geiht dat. Un so grote Sprüng mååkt de Krüsel.

"Wat is dat för'n snååkschet Eenbeen?", fråågt en junge Lünk. Hee is noch bannig jung. Hee süht dat eerste Mål en'n Krüsel. Nu versöcht he, em nåtospringen.
Åvers mit sien twee Been kümmt he nich so gau vöran as de Krüsel mit sien een Been.

"Rund herüm — sum sum sum — dreih mi um — ik bün nich dumm!", singt de Krüsel. Åvers weh, wenn Jakob mål nich gau noog dor is!

Wenn de Pietsch nich gau noog suust, liggt de Krüsel blots een'n Ogenblick lang op dat Stråtenplåster still, glieks schriggt he wedder as dull: "Danzen! Danzen! Ik warr sünst ganz dumm!"

"Hee is vernågelt", seggt dat Stråtenplåster.
"Hee is 'n ganz verdreihte Keerl", denkt ok de Lünk.
"Hee warrt noch in den Rönnsteen danzen, un dor warrt he liggenblieven", seggt de Pietsch.

All dree hebbt se recht!