Modder Sünn ehr Kinner:

Sommerferien!

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

In'n Schoolhoff is dat still. Blots dat Wåter in denn Rootkäppchenbrunnen plätschert. ‚Wat woll de Schoolkinner nu all mååkt?', denkt dat Rootkäppchen.
Dee plätschert ok! In den Wischenbeek in't Holt plätschert de lütt Rosel, Hannelore, Jochen, un de leve Sünn lacht mit ehr velen Stråhlen ut vulle Harten dorto.

"Huuch, en Deert! En Deert!" Dree lütte Helden springt ut den Beek herut. Se sünd bang — all veer: De dree Kinner un — de Wåtermuus.

"Wi wüllt lever uns' lütten Scheep hålen un se swümmen låten", seggt Hannelore. Foorts löppt Rosel un bringt se rut; dee hebbt se an'n Vörmiddag ut Papeer foolt. "Ik sett in mien Schipp en lüttje Bloom, dat fohrt denn nå Frankfurt." Heel stolt fohrt nu all de Scheep den Beek hendåål. Se wüllt Fisch fangen, kriegt åvers keen. Ja, wenn man dee Solt op den Steert streuen kunn!

"Na, denn mutt Modder even wat anneret to'n Åvendbroot kåken", seggt Rosel. Un Modder hett all dormit rekend; ölven Lüüd sitten nämlich in de Ferien üm den Disch. Oma hett Hannelore, Anita un Jochen mitbröcht, un denn sünd dor noch twee lütte, bleke, kranke Deerns ut de Stadt, ut Frankfurt kåmen, Dora un Ingrid; dee schüllt sik hier buten in Luft un Sünn verhålen. Dor liegt se nu in Klappstöhl in'n Goorn. So den ganzen Dag still liggen un nich lopen to dörven, för Rosel wär dat nix.
För düsse ölven Eter mutt Modder nu degroten Pütt un Schötteln nehmen, dee se in't Schapp hett.

Middewiel hett Modder dat Åvendbroot richtet. De Gong röppt: All de Lüüd hier an'n Disch! Hopp. Hopp — springt ok de dree Schipper över de Wisch un dörch den Goorn in't Huus. Dat is en lange Åvendbrootdisch; en Struuß vun Mohn, Koornblomen, Wicken un Håhnenfoot steiht in de Mitt. To'n Åvendbroot gifft't för de Kinner Melkries mit Kassberenkompott. Dat smeckt! De Lepeln klappert. Nix över. Un twüschendörch plappert un lacht dat üm den Disch herüm, un af un an mååkt Vadder en'n Spååß un smuustert.

As de letzt den Lepel henleggt, steiht Modder op: "So, nu springt noch 'n beten in den Goorn, Kinner!"
Buten schriegt Dora op un wiest mit de Hand nå de Heck: "En Kaktus — en grote Kaktus!" "Wor denn?", roopt de annern un springt hento. Dor kriegt de Kaktus Been un schüfft sik in de Heck rin. Rosel will sik dootlachen över den "Kaktus". "Hebbt ji denn noch keen'n Igel sehn?" Dora steiht dor mit åpen Mund. Un all hebbt se noch den ganzen Åvend ehrn Spååß an Doras "Kaktus".
Noch bi't Uttrecken un in de Feddern huuchelt un kichert dat: "Ha, ha, in'n Goorn löppt 'n Kaktus rümmer!" Un sogor Dora mutt nu ok mitlachen.

Annern Morgen sünd se all fröh herut. Se hebbt keen Roh mehr in ehr Betten, de leve Sünn lacht un lockt se wedder rut, ok de Vågels roopt mit ehrn Gesang. Un Hannelore is restlos vergnöögt, see tippt Dora un Ingrid op de Nääs: "Ji wüllt doch woll nich de letzten sien? Nu ståht op un stimmt mit in: Goden Morgen!"

Nåmiddåågs an'n Kaffeedisch seggt Vadder: "De Paul fohrt glieks op de Wisch rut un håålt Heu rin — wor weer't mit ju?" Wat för een Frååg! As Paul den Voss-Wallach ut den Stall håålt, sitt de ganze Gesellschop all op den Wågen, un Grootmodder hett Anita op den Schoot! Buten op de Wisch åvers gifft't en Lopen un Schrien!
"Pass mål op, Oma, wat goot ik över de Heuhupen springen kann!", seggt Jochen, dee liggt dor merrn in. De Deerns jåågt Heuhüppers un lååt se ünner Lachen un Quietschen vun de Hand springen, oder se kettelt eenanner mit Heuspiern in Nacken un Ohren. Grootmodder åvers sitt mit de Lütten in't Gras, lett ehr en'n lüttjen Mariensebber över de dicken Patschhannen lopen un lacht mit jüm üm de Wett.

As Paul den Wågen vulllååd hett, kümmt dat Allerschöönst! Mit veel Swung smitt he de veer Deerns rop in't duftende Heu, Jochen sett he op den Voss, un denn geiht't torüch op den Hoff. Dor springt se den Vadder lachend, mit rode backen un flegende Hoor in de Arms. Jochen müch allerdings an'n leevsten bit an't Enn vun de Welt rieden, un hee ried den Voss ok richtig in den Stall, ehrdat he sik rünnerböhren lett.

Grootmodder kümmt langsam mit Anita op'n Arm nå Huus.
"Dat is doch bannig schöön, Oma", seggt Rosel, as se de beiden kåmen süht, "dat du nu wedder goot lopen kannst!" Oma nick un stråkelt ehrn Wildfang dat Hoor ut de Steern. Hüüt, to'n Åvendbroot, håålt se all'ns nå, wat se wegen de velen Kassbeern bi't Middageten versüümt hebbt; de Botterbrööd warrt nich tellt, un de grote Melkkroog warrt lerrig bit op den letzten Drüppen.

De Dååg fleegt dorhen, in't Handümdreihen is de Åvend dor, un mit jeden Åvend kümmt dat Ferienenn jümmers een'n Dag neger.
To schöön is dat, in Eerdberen, Johanns- un Stickelberen to drömen — jedet Ding hett sien Tiet. As eens Dåågs Vadder de Kinner üm sik versammel un råden lett, wat he för jüm hett, dor juuchzt se över de eersten söten Fröhbeern, åvers Ingrid seggt nådenkern: "Nu blots noch fief Dååg!"

Rosel kümmt dat gor nich so leeg vör. See blifft ja in ehr Paradies, ok wenn de Sommerferien to Enn sünd. Åvers de beiden lütten Pleegswestern, dee all lang rode un vulle Backen un blanke Ogen hebbt, weet, wat dat bedüüdt: Wenn't an besten smeckt, mutt man ophören!

As denn de letzt Ferienåvend dor is, hett Modder den Disch besünners schöön smückt: Twee grote, düüsterrode Rosenstrußen duftet dörch dat Zimmer. Un as jüm bi den grootortigen Afscheeds-Fruchtpudding kloor warrt, dat se för lange Tiet dat letzt Mål bi'nannersitt un mit'nanner lacht, fallt de beiden Sommerkinner Dora un Ingrid en poor dicke Trånen in den Lepel.

Annern Morgen sitt de ganze Frankfurter Besöök in den Tog, un de Hannen findt sik to'n letzten Mål to'n Grööt un Dank. In den Afscheed rin klingt dat: "Op Weddersehn! Op Weddersehn!"