Modder Sünn ehr Kinner:

Lichtswärmers

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

Dat weer in den warmen Juli. In den Goorn vun en schönet Huus harrn den helen Dag Vågels sungen, de Botterlickers weern herümschunkelt, un de Immen weern vun een Bloom nå de anner flågen. To’n Åvend weern gode Frünnen to Gast in den Goorn inlåådt. De Disch weer buten deckt. Bunte Papeerlanteerns lüchten root un blau un gröön un goldgeel in den Åvend rin.

An’t Goorntoor pingelt dat; de Gäst kååmt!

„Aah“, sä’n se, as jüm de bunten Papeerlampen mang de grönen Bööm tomöötkemen. — Dat weer een Hannenschüddeln un Lachen un Klönen!

„Uns‘ Inge weer ja ganz unglücklich, dat se to Huus blieven schull!“
„Uns‘ Oma is bi Bübi bleven, dormit he sik nich grugelt. Se lett recht schöön gröten!“
„Ååch, wat för en smucket Kleed!“
„Oh, hebbt See dat hier åvers schöön mååkt! Dat is ja apart!“
So klung dat dörch’nanner.

Am Enn weern se all versammelt, un bald seten se üm den groten Disch herüm, dee mit vele Rosen festlich glänzen dä.

Dat duer nich lang, dor weern ok noch annere Gäst dor, dee keeneen inlåådt harr. Man seeg se kuum in de Düüsternis, se möken ok keen’n Larm; liesen sweevt se dörch de Luft dorher. Se wullen nix vun all dat gode Eten un Drinken, se wullen ok nich mitklönen. Se wullen blots de herrlichen bunten Lampen ganz neeg sehn. Se weern dorvun so betövert, dat se gor nich neeg noog an se heran kunnen.
Jümmers mehr kemen heröver, vun de Wisch över den Tuun.
Am Enn weer de Gesellschop vun unlååd’te Gäst woll teihn Mål so groot as dee vun de annern.

„So grote Blomen heff ik noch niemåls sehn“, fluustert de een.
„Ik ok nich, un wat se lüüchten!“
„Markwürdig, se rüken nich een beten nå Honnig!“
„Dat is wohr. Dat sünd Lichtblomen!“
„Man weet nich, workeen de Schöönst is.“
„Se sünd all gliek schöön!“
„Vun Boom to Boom — een holde Droom!“
„Mi is ganz wunnerlich tomoot.“
„Mi is, as wenn ik vertövert weer!“

Dat weern Swärmers, düsse Stillen. Drömer weern dat, Gaukler, Snurranten. Dorünner so’ne mit brede, rode Ordensbänner, annere in kostbore Sammetmantels, dorto griese Mönche un Nonnen un buntscheckige Harlekiens. All segen un föhlten blots eens: dat Licht! Un jümmers wedder swirrt un danzt un gaukelt se üm de groten, lüchtenden Töverlampen.

„Dat weer en wunnervulle Åvend!“, sän de Frünnen vun den Gastgever, as se Afscheed nähmen.
„Dat weer as in’t Märken, so schöön! Hebbt Se hartlichen Dank, an düssen Åvend warrt wi noch lang denken! Un dat hett grootortig bi See smeckt!“

Bilütten worr dat still in’n Goorn, de bunten Lampen weern ut un de Lichtswärmers verloren sik twüschen de Topps vun de Bööm.
Dat Huus leeg düüster un verslåten dor.

De Måånd steeg an’n Nachthimmel op un wannel sien Båhn heröver un goot sien sülvern Licht dörch de Twiegen un op den Råsen. Dor seeg he denn de düüstern bunten Lampen in’n Nachtwind schunkeln — nu worr dat Nacht.