Modder Sünn ehr Kinner:
De lüttje Kååkputt

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

De lüttje Kååkputt hett en Lock in'n Borrn. Dat kann keen Dokter mehr heel måken, denn de Borrn is all to öft flickt worrn.

De lütt Kååkputt is all bannig oolt. Hett all de Dååg op den hitten Heerd ståhn. Hett di all dien Suppen un Brie kååkt. Hett sik mit denn Kååklepel rümslåån.

"Huhu!" hett dat Füer mååkt — un den Kååkputt dat Lock in den Borrn brennt. Trurig steiht he nu dor un kiekt op dat Lock.
"De Suppen warrt dörchlopen, ik kann nix mehr hooln, bün nix mehr weert!", denkt de Kååkputt.

Modder nimmt den Putt un will em in den Beek smieten. Arme Kååkputt! Segg em noch gau "Leevwoll" un "Dank ok recht schöön!"

Wordennig dat mit den Kååkputt wiedergüng, wüllt ji weten?
Modder hett em in den Beek smeten — un glieks weer veel Wåter dorbinnen.

"Bün ik doch nich mehr so lerrig!", seggt sik de lütt Kååkputt — un freut sik.

Kååmt de lütten Fisch answummen un swimmt dörch dat Lock.
"Heff ik nu een Döör!", seggt de Putt.
Kümmt en Muus. Seggt: "Dat is mien Huus!"
"Heff ik doch wedder wat to doon!", freut sik de lütt Kååkputt, "mutt ik de Muus versteken. Junge, wat bün ik froh, dat't mit mi doch wiedergeiht!"