Pingsten is en Fest, 'neem de mehrsten gor nich weet, wat dor los is. Is komplizeert. Orr nich? De Hillge Geist is to de Minschen kamen, nadat Jesus nich mehr lievhaftig dor weer. Wat is de Hillge Geist?

Jesus weer een, to den de Minschen vun sülven kemen. He dä ehr eenfach good. Dat gifft't. De Minschen blöhn op in sien Nehgde, ok de, de al ewig binnerlich verdröögt un verbiestert weern. As de Wööst opblöht, sodraad sik Water wiest. De Eer springt reinweg op un Millioonen Planten kaamt vörtüüg, de mit de Hülp vun Water un Licht lebennig warrt. So bildt sik en Oaas, en Steed to'n Leven merrnmang de döödliche Wööst.

So en Oaas weer Jesus, enerworrns, 'neem he hengüng. Jesus weer de Midd vun't Leven, de Midd vun de Zone, 'neem een leven kann; üm em rüm weer Aten un Frische un Glück. — Man he weer ja nich mehr lieflich ünner uns Minschen. Dorwegen hett he uns dat lebennige Water verspraken, dat Water vun't Leven — dat Water, dat den Döst för all Tieden stillen kann. Denn hebbt wi en sekere Oaas — nich Jesus as Minsch, sünnern den Gloven an em, unsen Erlöser. He is jümmers noch uns Midd, de Midd vun uns Leven, de Quellgrund ünner uns Fööt; un sien Licht fallt rieklich un güllen vun'n Heven op uns dal. Wi sünd sehn, leevt un bewohrt.

De Hillige Geist gütt sik in uns Harten, düsse Quell to ween. Wi bruukt em ja nödig, nödig as de Lucht to'n Aten, dat Water vun't Leven. As Water, as Licht. Wi sünd de Planten, de bloots in düsse Oaas diegen köönt; annerwegens wöörn wi verdrögen. Hüüt, an Pingsten, maakt wi uns Harten wied apen un fiert, dat Gott den Himmel liekso apen maakt un uns sienen Geist as fleten Water schickt, uns lebennig to maken un to nohren. Orr, as Paul Gerhardt dat seggt hett:

Ja, de ewige Oaas is de Paradiesgoorn, Eden. Noch sünd wi nich dor, avers Gott will uns nich verlaten, he will uns true Goorner ween un uns Hart un Seel in all Wööstentieden nohren, bet wi in't Paradies Wötteln slaan köönt.

350 Johr is dat nu her, dat Paul Gerhard dat Leed schreven hett — un he wüss dat, he hett dat beleevt. Dör wat för Tieden hett sien Gloov em nich allens dragen! Wenn wi uns hüüt bang in de Welt ümkiekt, kunn he dat teihnmaal: Pest, Krieg, Rechtlosigkeit, all sien Kinner bet op een sünd em storven... Man he is nich vertwievelt, de Quell vun Tovertruun, Höpen un — ja — Glück in em is nich dröögfulln. He kunn fast blieven. Dat deit de Hillge Geist, de uns in'n Gloven fast maakt. Maak hüüt dien Hart wied apen för em!