As wi avends op den Tokieker-Saal güngen, weer dor en grauet Bühnbild to sehn, vull mit övergroot kaputte Dinge, so as Feernseher, Waschmaschien, Möbel un veel anner Kraamstüüch, all'ns minschlich Affall. Man kunn menen, een weer bi Nacht op en Müllbarg ankamen, op den sik en grote Schoof Katten ansammelt harrn — un de Tokiekers weern merrn bin. Op dissen Müllbarg drööp sik Johr för Johr eenmal en Köppel Katten to en Fier, wo een Katt vun jüm för de "Weddergeboort" utwählt ward, dat heet, se kunn en ne'et Leven anfangen. Ja, de Katten harrn de Hauptrull bi dit Singspeel "Cats" ("Katten") vun Andrew Lloyd Webber. Uns gode Frünnen Erna un Hannes harrn uns dorto inlaadt.

Hier op de Bühn weer elk Katt en egen Charakter todeelt, de bannig veel minschlich Töög opwiesen dee. Dor weer de schöne witte Katt Victoria, de flinke swart-witte Kater un de striethaftige mit sien glöhnig Füerantog, nich to vergeten de Töverkater Mr. Mistoffelees mit siene Töverkräft un de böös Buhmann Macavity, de överall mit Gemeenheit un Slechtigkeit Striet söcht. Dor weer aver ok Grizabella mit ehr stump un trorig Ogen. Se harr fröher al mal betere Tieden beleevt, harr aver al vör Johren dissen Kring verlaten, gült nu as utsloten un hett later jümmer vergevens versöcht, dor wedder Ansluss to finnen. Opletzt glückt ehr dat aver un se ward wedder in den Kring opnahmen. Nu dröff se an dissen "Jellicle Ball" deelnehmen un sik den Öllsten, Deuteronomy, vörstelln. Se vertell em ehr Geschicht un worr opletzt utwählt, en ne'et Kattenleven to kriegen.

De Geschicht an sik un de Oort un Wies, as se vertellt un speelt worr, hett uns bannig goot gefulln — un Grizabellas Leed "Erinnern" hebbt wi ok nu noch mennigmal in uns Ohren.

Uns Fründschop to Erna un Hannes is siet de Tiet enger worrn. Wi hebbt uns faken drapen, mit'nanner telefoneert or Breven schreven un uns ok gegensietig besöcht. Intwüschen aver sünd se na Itzhoe hentogen, wiel dor jümehr Dochter henheiraat weer. Se hebbt sik dor en lüttjet Rehgenhuus köfft, wo se sik to Rauh sett hebbt un nu jümehr Levensavend verbringen wöllt. Wi bleven aver wieder fründschoplich verbunnen, bit een Dag bi uns en Truerbreef ankummt: Erna weer storven, un wi worrn to de Truerfier inlaadt.

De Afscheed vun Erna weer för uns nich eenfach, hebbt wi doch veel mit'nanner beleevt un weern ok geern för'nanner dor. Wat warrt nu woll ut Hannes warrn? Wi seggen em dorüm to, dat he sik jedertiet an uns wennen kann, wenn em dorna is. Mit en hartlich Ümarmen sünd wi utenanner gahn. Vun Tiet to Tiet hebbt wi denn mal wedder telefoneert. Hannes maak nich den Indruck, as weer he över sien Truer henweg; he weer lang noch nich de Ool. Aver dat is nu ok al wedder veer Maanden her. As wi dat letzte Mal Hannes anropen hebbt, wo em dat geiht, kregen wi as Antwoort: "Geiht so!" — "Schöllt wi di denn ok mal besöken kamen?" — "Nee, dat mutt nich ween! Mi geiht dat jüst nich ganz so goot un ik heff ok jümmer düchtig to doon!"

För den Sommer aver harrn mien Fro un ik uns vörnahmen, en paar Daag na Büsum an de Noordsee to fohren, un denn kunnen wi ja ganz goot ok mal bi Hannes inkieken. In Juli weer dat so wiet. De Kuffer weer packt un de Reis an de Küst kunn losgahn.

Ünnerwegens hebbt wi uns Gedanken maakt, wat Hannes woll seggen deit, wenn wi op eenmal unverwohrens bi em vör de Döör staht. Na'n annerthalv Stünnen Fahrt weer dat sowiet. Dor glieks achter de Krüüzung mutt dat lüttje Huus ja kamen. Wi sünd spannt, wat nu op uns tokümmt.

Liekers dat nu al namiddags Klock twee is, sünd de Gardinen noch meist all vörtogen. Wi klingelt an'e Döör. Nix röögt sik. Nochmaal — wedder nix! Wi kiekt uns in'n Goorn üm. Denn kloppt wi an de Blangendöör — un nu sünd wohrhaftig Schreed op'n Floor to hören. Sachtens geiht de Döör op. "Ooch, ji sünd dat!" — "Ja, Hannes, Dag ok! Wo geiht di dat?" — "Ja, is ja fein Weder vundaag. Laat uns man eben dor achtern op de Bank setten." Un denn föhrt Hannes uns üm de Eck, hen na en lüttje Bank, op de wi dree man jüst Platz hebbt. Ik vertell em, dat wi op de Dörchreis sünd, üm denn en poor Daag Urlaub in Büsum to maken. "Ach so, na Büsum wöllt ji, denn will ik jo man nich to lang opholen." Mien Fro keek mi verbaast an, denn sä se: "Nee, du höllst uns nich op, aver segg mal, dröff ik woll mal eben dien Klo bruken?" — "O, ja ja, gah man glieks dörch de Blangendöör un denn links. De Kist dorvör kannst rohig en beten bisiet schuven. Ik bün noch gor nich dorto kamen, dor optorümen, un nu hett ok noch de Stoffsuger sien Geist opgeven."

Na'n Wiel is mien Fro trüch. Se sett sik noch kort bi uns daal, gifft mi denn aver to verstahn, dat wi uns nu doch gau op den Weg maken schulln. Fründschoplich nehmt wi Afscheed un föhrt in Richt Noordsee. Ünnerwegs vertellt mien Fro, wat se op den Floor sehn hett. "Du glöövst nich, wat dor för'n Tostand is. Vun wegen de Stoffsuger is kaputt, ok mit en helen is dor nix mehr to reinigen. All'ns een Kuddelmuddel, Kisten vun vulle un leddige Dosen, Buddels, Inkoopstaschen un Plastikbüdels, welke noch nich mal utpackt, hümpelwies Kledaasch un Saken, de foorts in de Mülltünn höört. Unraat, so wiet en kieken kann, bit in de Köök."

Uns Utfohrt an de See duur man blots een Nacht. Wi harrn keen Rauh. Hannes bruuk nu Hülp, unse Hülp as Frünnen, de vun sien Dochter un to Noot ok vun en Dokter, denn wat em piert, is keen Fuulheit, sünnern en Krankheit. Schimp un Klookschieteree helpt dor nix.

De Katt Grizabella hett dat schafft — en tweetet Leven. Worüm schull Hannes dat nich ok torechtkriegen?