Dei Kåkpott is beschicht't

vun Behrend Böckmann

Wat geiht dat Kåken licht,
Wenn dei Kåkpott is beschicht't!
So'n Schicht is würklich wunnerbor,
Jedet Äten ward nu gor,
Un näbenbi man wechgåhn kann,
Denn dörch dei Schicht sett sik nix an.
Un in ein Pann mit disse Schicht
Is ok dat Bråden kinnerlicht:
Åhn Fett schlöchst Eier inne Pann
Un brådst noch Schnitzel achteran.

"Antihaft" dat mœglich måkt,
Dat man "modern" sien Äten kåkt,
Bet dei Schicht lütt Blåsen schlöcht
Un dat Wunner sik denn lecht...
As Blattgold schwemmt in denn Likör,
Kiekt dei Schicht ut't Äten vör,
Blot nich güllen, sonnern schwatt.

Son'n Pott hett Größing nie nich hadd.

Schwatt wiern blot ehr Pött von ünnen,
Doch witt Emalje, dat seet binnen
As 'n Schicht för hunnert Johr.
Ehr Pott, dat wier noch "Frädenswor"!

Hüt sall son'n Pott nich ewig läben,
Ümmer Niege sall dat gäben,
Un wech sünd fix — o du mien Gott —
So twinnig Euros för so'n Pott.
Hett man dormit denn bäten Glück,
Höllt twei Johr dat düre Stück.
Un blifft dat denn noch mierstens kolt,
Denn ward dat würklich twei Johr olt;
Doch bi dachdäglich ein Gericht
Ward bald krus dei schwatte Schicht.
Wenn vörbi dei Garantie,
Bruukt man Pott un Pann ganz nie —
Un nu ward wat utprobiert
Ut edlen Ståhl un emaljiert.