De Bruuksanwiesen

En Dialoogpredigt to'n 18.10.26 vun Marlou Lessing un Renate Böhling

Wekensprook:
Dat is di doch künnig maakt, Minsch, wat good is un wat de Herr vun di will: Gerechtigkeit doon, Leevde utöven un demödig mitgahn mit dienen Gott! (Micha 6,8)

Wi höört dat Evangelium för düssen Sünndag. Dat steiht bi Markus in't teihnte Kapittel.
Do kemen de Pharisäers ran un frögen em: "Dörf en Mann wull de Fru wegschicken?" Se wulln em op de Proov stelln. He avers anter jüm: "Wat hett denn Mose ju opleggt?" Do sään se: "Mose hett Verlööf geven, en Scheidebreef to schrieven un de Fru wegtoschicken." Man Jesus anter jüm: "Bloots wegen juun verdweer Hart hett he ju dat dore Gebood opschreven. As de Schöpfung anfüng, hett Gott ehr as Mann un Fru maakt, un de twee schulln eens ween. Wat nu Gott tohoopföhrt hett, dat schall de Minsch ja nich uteneenrieten."

Wi höört nu den Predigttext för düssen Sünndag. Dat is en Geschicht ut dree Evangelien: Dat vertellt Markus in sien Kapittel 2, Matthäus (dor in Kapittel 12) un ok Lukas (in sien Kapittel 6).
In de dore Tied trock Jesus an'n Sabbat dör de Koornfeller. Sien Jüngers avers kregen Smacht un güngen bi, reten Ähren af un eten. Man de Pharisäers woorn dat wies un sään to em: "Kiek eens, dien Jüngers, de maakt dor wat, wat nich tolaten is an'n Sabbat!" He anter jüm: "Hebbt ji nich mal leest, wat David daan hett, as he Smacht harr, he un sien Lüüd: woans he eenfach in'n Tempel güng un de Schaubrote eten hett, de nümsnich eten dröff as bloots de Preesters? Un sien Lüüd hett David de ok to eten geven. Un he sä to jüm: De Sabbat is för den Minschen maakt un nich de Minsch för den Sabbat. So is de Minschensöhn ok Herr över den Sabbat."

Predigt (Renate un Marlou)

Renate (tofreden)
"Dat is di künnig maakt, Minsch, wat good is un wat de Herr vun di will: Gerechtigkeit doon, Leevde utöven un demödig mitgahn mit dienen Gott!" Wat för'n schöön Woort. Ik föhl mi so seker dormit. Dor kann in't Leven nix mehr mallören. Kannst nix verkehrt maken.

Marlou
Hm, gerecht un leeftallig ween liggt doch egentlich in de minschlich Natuur. Al gaaanz lüttje Kinner hebbt en Sinn för Gerechtigkeit. Sogor Deerten. Un Mitgeföhl, dat hebbt wi doch ok all ganz instinktiv.

Renate
Na dat is denn doch umso schöner, dat Gott uns hier seggt: Mehr brukst du nich, dat dien Leven lückt! — Dat lett meist so, as harr Gott uns düsse Gaven mit Bedacht as Kinner in de Weeg leggt. He will uns dat licht maken.

Marlou
Hm. Glöövst du denn, dat dat licht is — Gerechtigkeit doon un Leevde utöven?

Renate
Licht nu nich jüst. Wiss nich jümmers. Denk mal an Jesus. Wat för'n Pries hett he betahlt, dat he Recht un Leevde daan hett!

Marlou
Na, in de Liga speelt wi sachs nich. Liekers kann dat ok för'n normalen Minschen swoor ween. Denk an Mudder Teresa, de en junge Nonne in Kalkutta weer un an een vun de velen Minschen vörbigüng, de dor op de Straten verhungern un starven deen — minschliche Kleckse ut Dreck, Eiter, Stank un Elend. Miteens müss se stahn blieven un ümdreihn. En binner Stimm hett ehr seggt: In düssen Minschen kiekt di Jesus an. Se hett Ekel un Bang vör Ansteken överwunnen, is na den Doodsüken hen un hett sik kümmert. Un denn hett se ehr Starv-Hüüs inricht un ehrn egen Orden grünnt. Ik weet nich, wat ik dat kunnt harr. Leevde öven kann bannig veel Överwinnen kosten.

Renate
Ja! Man dat kost doch noch mehr Överwinnen, nix to doon. Ungerecht ween, koolt un sünner Mitgeföhl ween — dat kann ik gor nich!

Marlou
Och Renate, vun di is dat wohraftig wohr. Dorüm sünd wi ok so gode Frünnen.

Renate
Ja, Marlou, un ik weet, dat du ok Unrecht nich verknusen kannst — all dat Leege, dat in de Welt passeert, maakt di rein dull.

Marlou
Ja, avers nu weet wi ja, wat good is. Denn schulln wi ok dorför sorgen, dat dat in de Welt anners togeiht. Wi bruukt mehr Utgliek twüschen Arm un Riek…

Renate
Ja…

Marlou
… Minschenrechten, Völkerrecht un de Natuur mööt afsluuts schuult warrn …

Renate
Ja…

Marlou
…un wi mööt stantepee mehr Waffen an de Ukraine levern!

Renate
Wat?! Büst du mall?! Wi mööt stantepee dormit ophöörn!

Marlou
Avers se mööt sik doch verdeffendeern! Sik wehren!

Renate
Avers de velen Doden! Dat Starven mutt foorts ophören!

Renate + Marlou kiekt sik verblüfft an.

Marlou
Upps. Wi weet ja gor nich, wat good is. Orr richtig. Orr gerecht.

Renate (benaut)
Avers wo kann dat angahn? Wi hebbt doch dat schöne Bibelwoort! Un de teihn Geboden, as uns Psalm dat seggt. Dor kann doch nich een Saak good ween un ehr Gegendeel ok?!

Marlou
Hm. Denk mal an uns Predigttext. De Pharisäers hölln dat för good un richtig, dat een an'n Sabbat keen Koorn nich aarnen schull, wieldat dat so in de olen Böker stunn. Dat weer för se en Sünn. Se hebbt Jesus un de Jüngers bloots vermahnt, dat de keen Sünnen begahn schulln!

Renate
Avers Jesus hett jüm doch klaarmaakt, dat dat keen Sünn nich is.

Marlou
Avers se hebbt dat nich glöövt. Se hebbt Jesus verfolgt un an'n Dood utlevert — un villicht sogoor dacht, dat weer dat Gode. Orr "ehr Plicht". Dat is even nich kloor, wat good is.

Renate
Dat stimmt. Suldaten ut all Länner hebbt fröher glöövt, dat weer good un gottgefällig, wenn se för ehr Land Krieg föhrn un sogor Minschen doodslaan wöörn. In Russland hett de Kark den Krieg in de Ukraine gerecht nöömt un segent. De christliche Kark!

Marlou
Du, ik glööv, düsse Sprook is gor keen Bruuksanwiesen, keen Kaakrezept för dat richtige Hanneln.

Renate (bang)
De teihn Geboten etwa ok nich?

Marlou
Nee. Leider. Se helpt wieder, avers se sünd keen Garantie, dat wi nich biestergaht. Wi hebbt keen Garantie.

Renate
Avers Gott seggt doch: Dat is, wat ik vun juuch will. Gerecht hanneln, so as wi dat in uns Harten finnt, un in Leevde hanneln to uns Mitgeschöppen. Also sünner Egoismus. Mit Empathie.

Marlou
Is doch egentlich trööstlich. Mehr as dat verlangt he nich vun uns. Wenn wi dat doot, is he mit uns tofreden. Wenn wi dorbi mal nich dat Richtige faatkriegt, is Gott nich füünsch. Wi dörft uns irren. Wi dörft biestergahn.

Renate
Also staht wi egentlich wedder bi null. Wat uns Sprook uns opgifft, is weder licht, noch is dat en Garantie för't rechte Hanneln. Ik föhl mi gor nich mehr seker.

Marlou
Ja, dat maakt bescheiden, nich? Keen Wunner, dat dor ok steiht, wi schallt demödig ween.

Renate
Nee, tööv mal! Dat steiht dor nich. Dor steiht "demödig mitgahn mit juun Gott".

Marlou
Naja, wat is de Ünnerscheed? Sowiso is mi de ganze Demoot suspekt. Dat gifft noog Minschen, de jümmers so bescheiden doot, "Ik bün ja doch bloots en lütten Stackel", se laat den Kopp hangen un kiekt bescheiden daal, in Wohrheit sünd se heel tofreden mit sik — för mi sünd dat Hüüchlers.

Renate
Momang, wat seggst du dor? Se kiekt hendaal? Nee, dat is nich Demoot. Wokeen demödig is, de kiekt op. Na Gott.

Marlou
Wo meenst du dat?

Renate
Demödig ween heet nich, dat wi denkt, wi weet wat, ok nich, dat wi bescheiden orr moralisch doot. Dat sünd de Pharisäers in uns Predigttext. Se föhrt dat grote Woort för en Gott, den se gor nich mehr kennt. Gott is heel annerwegens, de Pharisäers hebbt dat bloots nich mitkregen. Demödig ween heet luustern, wat Gott seggt.

Marlou
Un denn höört een sachs de Stimm vun binnen, de Mudder Teresa höört hett?

Renate
Ja. Dat is en Aart to beden. De beste Aart.

Marlou
Beden heet doch, Gott wat seggen?!

Renate
Nee, dat heet, op Gott luustern. Rutfinnen, woneem Gott uns henschicken will. Alltied na em utkieken. De Hand an sienen Puls hebben. De demödigen Minschen hebbt alltied den Himmel in'n Blick — se kiekt na baven.

Marlou
Ok in'n Alldag?

Renate
Wissdoch. Gott kann to jede Tied mit uns snacken. Wi schallt opmarken — jümmers een Ohr bi Gott hebben, so schallt wi dör uns Leven gahn.

Marlou
Dat heet, "demödig mitgahn" heet eentlich "opmarken mitgahn", nich?

Renate
Ja, Recht doon, Leevde utöven un opmarken mitgahn mit unsen Gott.

Marlou
Un wenn uns denn wat mallöört?

Renate
Denn is Gott bi uns. Wieldat wi bi em sünd.

Marlou
Wenn wi mit em mitgaht, geiht he mit uns?

Renate
Wissdoch.

Marlou
Weetst wat, nu föhl ik mi seker mit düt Bibelwoort. Dat is nich jümmers licht, un wi köönt us irrn un biestergahn — man wenn wi mit düt Woort leevt, gaht wi Hand in Hand mit Gott. Schöner kann doch nix ween!

Renate
Amen.