Togahn op Aarndank

Andacht vun Marlou Lessing

Wi gaht to op Aarndank mit de eersten Harvstdaag, un de Harvst lehrt uns wedder dat Wunnerwarken un de Dankborkeit för Gotts Schöppen.

De Ginkgo-Boom to'n Bispeel is en heel ole Aart, al siet meist 300 Millioonen Johr gifft dat düsse Plant. Wi seht em as Loofboom, man in Wohrheit is he en Tüüg vun den Momang in de Evoluschoon, as de Loofbööm sik vun de Nadelbööm trennt hebbt. De Ginkgo steiht dortwüschen. Un he gellt as mehrst unkaputtbor: Schädlinge, Pilze, Gifte in de Luft — nix vun dat maakt em wat ut. In Japan weet man vun en Ginkgo, de de radioaktive Strahlen vun Hiroshima nix anhebben kunn. De dore Tempelboom woor twoors dör de Bomb verbrennt, hett avers in't sülvig Johr wedder utdreven: He leev.

Sien Bläder hebbt alltied de minschlich Fantasie fesselt: De tweedeelte Foorm schient, as wenn sik dat Blatt spalten will — orr doch wedder tosamenwassen, verbinden? Al Goethe hett dat ümdreven, he möök en Gedicht op dat Bladd, un en Ginkgo steiht dorwegen in Weimar. Bavento hebbt de Bläder Heilkraft, nich bloots de feernööstlich Medizin weet ehr to bruken.

Is dat nich en Wunner? Meist ok en Mysterium — as allens in Gotts Welt.

Den Sommer över, wenn de Bööm ehr Arbeit doot un ut CO2 un Water Glucose un Suerstoff maakt, sünd de Bläder dicht un gröön un massiv. De Harvst verännert de Bläder, maakt ehr filigran un zaart, anmodig un güllen, dat se meist, ofschoonst se op den Dood togaht, utseht as Blöden. Wenn se ehr Funkschoon un Wark daan hebbt, warrt se dörsichtig för dat Licht vun'n Himmel — se buut ehr fast irdsche Substanz af un warrt amenn ganz licht, dat se sik lösen köönt vun ehrn Boom un wegflegen — as in en anner Welt. So föhlt sik ok Minschen mit dat Öller, se blöht op as zaarte Blöden, warrt mehr un mehr vun't Himmelriek dörstrahlt — bet se sik op den Heimweg dorhen maakt.

Wi all sünd Delen vun düsse wunnersame Schöppen, as de Bläder, as allens. Wi köönt dat erforschen. Wi schallt dat sogor — Gotts Schöppen to studeern is en egen Gottsdeenst. Man jümmers blifft dat Wunnerwarken — un dat, wat nich to begriepen is: Mysterien. Dor gifft dat keen kloke Antern op. Bloots Dank un Freid köönt de Anter ween.

Un wi gaht op dat grote Fest to, 'neem wi uns Hart vull Dank vör den Altar utschüdden köönt. Dat alleen is en Freid un Weel!