Adieu — Adjüüs



Oosterkranz mit Christrosen. Bild: Anke Nissen

An Adieu

Sorrow, quit me for a while!
Wintry days are over;
Hope again, with April smile,
Violets sows and clover.

Pleasure follows in her path,
Love itself flies after,
And the brook a music hath
Sweet as childhood’s laughter.

Not a bird upon the bough
Can repress its rapture,
Not a bud that blossoms now
But doth beauty capture.

Sorrow, thou art Winter’s mate,
Spring cannot regret thee;
Yet, ah, yet—my friend of late—
I shall not forget thee!

Florence Earle Coates — 1850-1927

En Adjüüs

Kummer, gah nu mal! Dien Tied,
Winter, is passé;
Höpen lacht aprillig-blied
un seit Blööm un Klee.

Weel folgt stiekum ehren Foot,
Leev flüggt mit so sachen,
un en Leevsleed singt de Brook,
sööt as Kinnerlachen.

Un keen Vagel op den Telg
kann sik noch betehmen:
Apen springt de Blödenkelch,
Schöönheit to verströömen.

Kummer, du höörst Winter an,
Lent mag di nich möten;
doch, mien Fründ, du weetst, ik kann
nienich di vergeten!

Översetten: Marlou Lessing

 


Foto Anke Nissen

4.4.2021

trüch


na baven


na't Flack

na de Startsiet